Μεξικό
Ταξίδι στη χώρα των Μάγιας
Το Μεξικό σε μαγεύει! Είναι οι άνθρωποι με το χαμόγελό τους και τον φιλόξενο χαρακτήρα τους, είναι η φύση με τις αμέτρητες εναλλαγές που σε κάνει και ονειρεύεσαι καθώς διασχίζεις την χώρα, είναι οι επιβλητικές μεγαλοπρεπείς πυραμίδες που στέκονται αιώνες σε ερήμους και ζούγκλες να σου θυμίζουν τις εποχές των ινδιάνων, είναι η κουλτούρα, τα αμέτρητα μουσεία και οι χιλιάδες αξιόλογοι ζωγράφοι που κάθε Σάββατο πουλάνε τα έργα τους στην περιοχή του San Angel, στο Μέξικο Σίτι. 
Είναι οι αποικιακές πόλεις με τα πολύχρωμα σπίτια και τα περίτεχνα μπαλκόνια τους, οι πλατείες γεμάτες μέρα-νύχτα από κόσμο και μουσική των Μαριάτσι. Είναι η τεκίλα που μπλέκεται γλυκά στον ουρανίσκο παρέα με τα tacos de tasajo και την guacamole.Για το Μεξικό, όπως καταλαβαίνετε, θα μπορούσα να γράψω σελίδες ατελείωτες, αλλά προτίμησα να αναφερθώ σε κάποια συγκεκριμένα μέρη που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον και που όταν τα επισκέπτεσαι είναι σαν να είσαι κι εσύ μέρος της περίφημης τοιχογραφίας του Ντιέγκο Ριβέρα, που διακοσμεί το Κυβερνείο της πρωτεύουσας.
Βρίσκομαι στην Οαχάκα στην βεράντα ενός αποικιακού εστιατορίου μιας Ισπανικής οικογένειας και χαζεύω το zocalo (κεντρική πλατεία). Δύο ιθαγενείς πουλάνε τραπεζομάντηλα στους περαστικούς, γυναίκες κουβαλάνε τα ψώνια της ημέρας και άντρες γυαλίζουν τα παπούτσια τους στους δεκάδες λουστραδόρους που έχει η πλατεία. Οι κορμοί των δέντρων είναι στολισμένοι με λαμπάκια όμοια με εκείνα των Χριστουγέννων, τα οποία ανάβουν κάθε βράδυ, σχεδόν σε κάθε πλατεία του Μεξικού. Η Οαχάκα είναι μια υπέροχα ζωντανή πόλη!Ήρθαμε στην Οαχάκα οδικώς από το Μέξικο Σίτι ακολουθώντας την παναμερικάνα. Την κεντρική οδό που ενώνει τα δύο άκρα της Αμερικής. Το τοπίο μοναδικό! Η Sierra Madre να απλώνεται δεξιά μας κατάφυτη από τεράστιους κάκτους ενώ ιγκουάνα να χαζεύουν νωχελικά τον ήλιο. Τώρα κατάλαβα γιατί Μέχικο σημαίνει κάκτος και φίδι! Κάκτοι κατά εκατοντάδες χιλιάδες απλώνονται γύρω μας και κάνουν τα βουνά να φαίνονται καταπράσινα! Το θέαμα είναι μοναδικό! Κατά μήκος του αχανή δρόμου υπάρχουν στάσεις με την επιγραφή AGUA που σημαίνει νερό. Εκεί υπάρχουν για τους ταξιδιώτες, μικρές γούρνες με νερό (όχι πόσιμο) που κάποιες δεκάδες μέλισσες και σφήγγες δροσίζονται...
Επόμενη στάση το φαράγγι του Σουμιδέρο! Από το περίφημο φαράγγι του Σουμιδέρο έπεσαν χιλιάδες Ινδιάνοι, επιλέγοντας την αυτοκτονία προκειμένου να παραδοθούν στους Ισπανούς κατακτητές. Ετοιμαζόμαστε να επιβιβαστούμε στο ταχύπλοο που θα μας κάνει μία μεγάλη βόλτα βαθιά μέσα στο επιβλητικό φαράγγι! Φοράμε το απαραίτητο σωσίβιο και οι μηχανές ανοίγουν! Τα μάτια μας δεν χορταίνουν αυτό το μοναδικό τοπίο. Τα ήσυχα νερά του ποταμού έχουν όλες τις αποχρώσεις του πράσινου και τα βράχια αριστερά και δεξιά είναι τόσο μεγάλα που ο φακός της συμβατικής μου κάμερας είναι αδύνατον να τα απαθανατίσει. Σε κάποια στιγμή ο οδηγός μας πηγαίνει προς την ακτή κάνοντας έναν απότομο ελιγμό που μας βρίσκει κάπως απροετοίμαστους. Αναρωτιόμαστε γιατί, μέχρι που βλέπουμε τον λόγο: ένας κροκόδειλος καιμάν έχει βγεί να ...λιαστεί με το τεράστιο στόμα του ανοιχτό! Το ταχύπλοο αρχίζει να γέρνει επικίνδυνα καθώς όλοι μεταφέρονται από την μεριά του αμφιβίου για μια καλύτερη φωτογραφία. Εκείνος κλείνει το στόμα του, προφανώς ενοχλημένος και βουτάει στο νερό. Προχωράμε ακόμα πιο βαθιά στο φαράγγι χαζεύοντας τα αμέτρητα πουλιά και ζώα που ζουν προστατευμένα στην περιοχή. Ερωδιοί, αρπακτικά πουλιά, αγελάδες, πίθηκοι και ιγκουάνα. Νερό, βράχια, βλάστηση και ήλιος. Τα μάτια μας δεν χορταίνουν θέαμα και τα αυτιά μας μουσική, την πιο όμορφη μουσική! Αυτή της φύσης.
Γυρνάμε μαγεμένοι στο πούλμαν και κατευθυνόμαστε στα Ινδιάνικα χωριά, να γνωρίσουμε από κοντά τους ιθαγενείς και τον τρόπο που ζουν, ανεπηρέαστοι ως και σήμερα από κάθε μορφή πολιτισμού. Λίγο έξω από το χωριό Ζινακαντάν μας περιμένει η Αντόνια. Φοράει την παραδοσιακή της στολή, μία φούστα μπλε με πράσινα και μωβ μοτίβα και το ασορτί πανωφόρι. Όλα από μαλλι, μιας και στην περιοχή έχει αρκετό κρύο. Μας καλωσορίζει στην γλώσσα των μάγιας και κατόπιν στα Ισπανικά. Μας ενημερώνει ο,τι στο χωριό της, καθώς και στα υπόλοιπα χωριά των Μάγιας, απαγορεύονται οι φωτογραφίες αλλά ο,τί στο σπίτι της θα μπορούμε να βγάλουμε όσες θέλουμε. Το πούλμαν παρκάρει στην κεντρική πλατεία και με τα πόδια ανηφορίζουμε για το σπίτι της Αντόνια, λίγα μέτρα πιό πάνω. Μπήκαμε μέσα. Το σπίτι αποτελούταν από τρία δωμάτια, ανεξάρτητα οικήματα με μία κοινόχρηστη αυλή. Για δάπεδο, χώμα και οι κότες της οικογένειας να περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια μας. Η οικογένεια ζει μαζί, η μάνα με τα παιδιά, γιατί ο πατέρας τους έχει αφήσει και ζει με άλλη γυναίκα στο ίδιο χωριό. Τα μεγαλύτερα αδέρφια της Αντόνια, υφαίνουν μαλλί και φτιάχνουν τραπεζομάντηλα, μπλούζες και τσάντες, τις οποίες και πωλούν. Τα μικρά πωλούν στους τουρίστες στον δρόμο βραχιολάκια ή ζητιανεύουν. Σε ένα από τα δωμάτια, η μάνα της Αντόνια έφτιαχνε τορτίγες της οπόιες γέμισε με τυρί και μας τις πρόσφερε. Μπροστά της είχε ένα καλαθάκι οπού αν ήθελες άφηνες χρήματα για την τορτίγια. Σε ένα άλλο δωμάτιο, είχε μπουκάλια από το παραδοσιακό τους ποτό, το Πος το οποίο όποιος ήθελε μπορούσε να δοκιμάσει.
Η Αντονία είναι γύρω στα 23, τα Μάγιας είναι η μητρική της γλώσσα, Ισπανικά μιλάει αλλά δεν ξέρει να γράφει και ξαναπάει τώρα στο σχολείο για να μάθει. Ασχολείται με το εμπόριο, όπως οι περισσότεροι στο χωριό και φυσικά με την καλλιέργεια της γης. Οι ιθαγενείς είδαν πρώτη φορά λευκό το 1940 αλλά αυτό δεν άλλαξε τις συνήθειές τους και τα έθιμά τους. Ζουν εκεί στα χωρία τους μόνοι τους, καλλιεργούν την γη και δεν έχουν ανάγκη τον πολιτισμό. Δεν πιστεύουν στην Ιατρική διότι είναι της θεωρίας ότι όλα είναι στο μυαλό μας. Το μόνο που απαιτούν είναι σεβασμός. Ειδικά σε ότι αφορά τη θρησκεία τους και τις τελετουργίες τους. Φύγαμε από το σπίτι της Αντόνια και πήγαμε να επισκεφτούμε την εκκλησία του Ζινακαντάν. 'Ενα μεγάλο ξύλινο τραπέζι στην μέση του ναού και γύρω γύρω αγάλματα μέσα σε ξύλινες βιτρίνες. Τα αγάλματα είναι κούκλες σαν κι αυτές που έχουν τα καταστήματα ρούχων και φοράνε περούκες με μακριά μαλλιά. Το άγαλμα κούκλα που παριστάνει τον Χριστό είναι μελαμψό και σηκώνει έναν σταυρό. Κάτω από τις βιτρίνες με τις κούκλες - αγίους, υπάρχουν ινδιάνικα ξόανα. Στο βάθος του ναού, στο ιερό πολλά λουλούδια και κεράκια αναμμένα στολίζουν τον χώρο. Είναι φανερό ο,τι οι Ινδιάνοι έχουν μπλέξει τον Χριστιανισμό με την παραδοσιακή τους θρησκεία ...
Αφήνουμε το ήσυχο Ζινακαντάν για να επισκεφτούμε το γειτονικό Σαν Χουάν Τσαμούλα. Εδώ επικρατεί ένας μικρός χαμός. Μικροπωλητές στο δρόμο πουλάνε από ένα μπουκάλι νερό ως λουκέτα και μικρά ξυπόλυτα παιδάκια σε πλησιάζουν είτε για να σου πουλήσουν βραχιολάκια, έιτε για να σου ζητήσουν 10πέσος ή μία μπανάνα για να φάνε. Όλα ντυμένα με την παραδοσιακή τους στολή, σου τραβάνε τη μπλούζα για να τα προσέξεις.Μετά από 150 μέτρα είναι η κεντρική πλατεία του χωριού. Εκεί οι ντόπιοι πουλάνε φρούτα και λαχανικά όλων των ειδών. Βλέπω έναν αδέσποτο σκύλο να τρώει με μανία και βιαστικά ένα τσόφλι από φυστίκι εδάφους και πιάνεται η ψυχή μου. Απέναντι είναι η εκκλησία, μόλις που είχα μοιράσει ότι μπανάνες είχα στα παιδάκια που με είχαν περικυκλώσει και άνοιξα την πόρτα για να μπω.
Σκοτεινά...ιθαγενείς καθισμένοι στο πάτωμα που ήταν γεμάτο από σκορπισμένα χόρτα (για να έχουν επαφή με τη φύση). Άλλοι έκαιγαν διάφορα μυρωδικά και ένα πέπλο πυκνού καπνού με έντονο άρωμα γέμιζε ασφυκτικά τον χώρο. Περπάτησα ακόμα πιό μέσα στον ναό περνώντας δίπλα από καθισμένους κατάχαμα ιθαγενείς που άλλοι έτρωγαν, άλλοι προσεύχονταν στην τοπική διάλεκτο καίγοντας κεριά και βότανα κι άλλοι συζητούσαν μεταξύ τους. Δεν υπήρχε καμμία απολύτως τάξη στον χώρο αλλά παράλληλα ένοιωθες οτι βρισκόσουν σε ιερό χώρο. Το βλέμμα μου πέφτει σε μία γυναίκα που ήταν εκεί με την οικογένειά της. Καθιστοί όλοι στο χορτάρι που είχαν ρίξει στα πλακάκια της εκκλησίας. Δίπλα της είχε ένα καλάθι με μία μαύρη κότα την οποία αργότερα θα θυσίαζε μέσα στην εκκλησία, μπροστά της είχε έξι αυγά, ένα μπουκάλι Πος και ένα γυάλινο μπουκάλι κόκα-κόλα. Παρατηρώ γύρω μου και όλοι κρατάνε ένα μπουκάλι κόκα -κόλα. Αργότερα ρώτησα γιατί το κάνουν αυτό και η απάντηση που πήρα ήταν αφοπλιστική. Καθώς ανακάλυψαν σχετικά πρόσφατα την κόκα-κόλα, την θεωρούν άγιο φάρμακο γιατί τους βοηθάει να κάνουν εμετό! Τι παράξενος που είναι ο κόσμος σκέφτηκα...Το ταξίδι συνεχίστηκε σε πολλά υπέροχα μέρη της μαγικής αυτής χώρας αλλά η διαδρομή στην χώρα των Μάγιας, στην πολιτεία Chiapas του Μεξικού, θα μου μείνει πραγματικά αξέχαστη!
Τι πρέπει να δεις
- Τεοτιχουακάν
- Ουξμάλ
- Παλένκε
- Καμπέτσε
- Μόντε Αλμπάν
- Τσιτσεν Ιτσα
- Μουσείο Ανθρωπολογίας Μέξικο Σίτι
- Κυβερνείο - Τοιχογραφίες Ντιέγκο Ριβέρα
- Από το Ταξκο κεραμικά με επάργυρα σχέδια και ασημένια κοσμήματα
- Από την Οαχάκα ευφάνταστα διακοσμητικά από το μαγαζί La Mano Magica, τεκίλα Μεσκάλ, υφαντά
- Από το Κανκουν μαγιό από το εμπορικό κέντρο Ιsla
- Aπό την Μέριδα αιώρες από σισάλ και πίνακες από την καλλιτέχνη Carol Acereto (εκτίθονται στο Intercontinental)
- Από το Καμπέτσε καπέλο Παναμά από σισάλ
- Από το Σαν Κριστομπάλ Κοσμήματα από Κεχριμπάρι
- Μουσειακά Αντίγραφα από οψιδιανό από το Τεοτιχουακάν
- Μεταξωτές τσάντες, πόντσο και φουλάρια Pineda Covali
- Βαρκάδα στο Χοτσιμίλκο στο Μέξικο Σίτι
- Να κολυμπήσεις στην Cenote λίγο έξω από το Τσιτσεν Ιτσα
- Βόλτα με την άμαξα στη Μέριδα
- Βόλτα στο φαράγγι του Σουμιδέρο με το ταχύπλοο
- Να περάσεις τη Ζούγκλα του Παλένκε
- Μοσχαράκι, χοιρινό και μανιτάρια στο El Asador Vasco στην Οαχάκα
- Γαρίδες με βούτυρο στο Campeche με θέα τον κόλπο του Μεξικού
- Αστακό και πεντανόστιμες γαρίδες του γλυκού νερού στο Lorenzillo's στο Κανκουν
- Κοτόπουλο και φιλέτο μοσχάρι στο Los Panchos στη Μέριδα
